Κάλεσμα

Ενότητα: Θέαμα

Δείτε τα προς μετάφραση κείμενα στην κατηγορία αυτή.

Wikileaks: Υπάρχει κάποιο – αισχρό – μυστικό της εξουσίας;

Περίληψη

Η τελευταία μεγάλη διαρροή τού Wikileaks μας παρουσιάστηκε από τα mainstream μέσα επικοινωνίας ως ένα γεγονός δίχως προηγούμενο, με σοβαρές επιπτώσεις για τη διεθνή πολιτική, δηλαδή για τις διπλωματικές σχέσεις των ΗΠΑ με τους ‘συμμάχους’ τους. Ο Υπ. Εσωτερικών των ΗΠΑ δεν δίστασε να την αποκαλέσει “επίθεση ενάντια στη διεθνή κοινότητα”, ενώ στο Αμερικανικό Κονγκρέσσο ακούστηκαν φωνές που αποκαλούν τον Τζούλιαν Ασάντζ και τα άλλα μέλη του προσωπικού τού Wikileaks “τρομοκράτες”. Επιπλέον, πολλές προοδευτικές φωνές γρήγορα συνεχάρησαν το Wikileaks για την συμβολή του στη “διαφάνεια” και στην υπηρεσία της “δημοκρατίας”. Εντούτοις, δίνοντας προσοχή στο τι ακριβώς μας σερβίρεται στο πιάτο από τις εφημερίδες, για παράδειγμα δημοσιεύματα στην ισπανική εφημερίδα El Pais τις δύο τελευταίες μέρες του Νοέμβρη, βλέπουμε ότι τα υποτιθέμενα μυστικά που θα ταράξουν τα θεμέλια της παγκόσμιας τάξης δεν είναι και τόσο ζημιογόνα, και τα περισσότερα είναι γνωστά εδώ και πολύ καιρό.

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Ο Μαλέβιτς στο Βιτέμπσκ

Περίληψη

Οι προσπάθειες της ρωσσικής πρωτοπορίας μέσα από τις κινήσεις του Σαγκάλ και του Μαλέβιτς ώστε μία μικρή πόλη της Λευκορωσίας να μεταβληθεί σε κέντρο καλλιτεχνικών εξελίξεων και αναζητήσεων και το κυριότερο οι "μάζες" να έρθουν σε επαφή και αυτές να καθορίσουν τον πολιτισμό

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Η Μουσική ως Κοινωνική Δράση: Το μη-κερδοσκοπικό παράδειγμα

Περίληψη

Η μουσική είναι απελευθερωτική. Θα κάνουμε πάντα μουσική: είναι το στοιχείο που μας διαφοροποιεί από τους πιθήκους. Δημιουργούμε τη μουσική για να μοιραστούμε ένα απόλυτα μοναδικό κομμάτι του εαυτού μας. Συμμετέχουμε συναισθηματικά, είτε δημιουργούμε, είτε εκτελούμε, είτε ακούμε μουσική. Υπάρχουν αναξιοποίητες επιφυλάξεις του ταλέντου στην underground σκηνή όπου οι ανώνυμοι καλλιτέχνες έχουν πλήρη δημιουργική άδεια να κάνουν τα πάντα και τίποτα. Εκεί όπου το μέσο και το μήνυμα είναι πιο δονούμενα. Πώς έπειτα μπορούμε να δικαιολογήσουμε την κυριαρχία ετικετών «σημαντικών ονομάτων» για να καθορίσουμε ποια μουσική είναι πιο δημοφιλής;

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Άυλος Εμφύλιος Πόλεμος. Πρότυπα σύγκρουσης στον γνωσιακό καπιταλισμό

Περίληψη

Στις αρχές του 2006, ο όρος «Δημιουργική Βιομηχανία» (Creative Industries) κάνει την εμφάνισή του στα mail και στις mailing list πολλών εργαζομένων στον πολιτιστικό τομέα, καλλιτεχνών, ακτιβιστών και ερευνητών σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς επίσης και στις ανακοινώσεις διοργάνωσης σεμιναρίων και εκδηλώσεων. Ένα παλιό ερώτημα επανέρχεται: με περίεργο τρόπο, για πρώτη φορά, ένας όρος μεταφέρεται αυτούσιος από τη θεσμική αργκό στην εναλλακτική κουλτούρα και χρησιμοποιείται τώρα για να αντιπαρατεθεί με άλλες έννοιες κλειδιά (που μπορεί επίσης να αξίζουν ένα αρκτικόλεξο!) και άλλες μετα-δομές όπως πολιτιστικό δίκτυο (Network Culture, NC), οικονομία της γνώσης (Knowledge Economy, KE), άυλη εργασία (Immaterial Labour, IL), συλλογική νοημοσύνη (General Intellect, GI) και φυσικά, ελεύθερο λογισμικό (Free Software, FR), Creative Commons (CC) κ.λπ. Ο αρχικός ορισμός, ο οποίος υιοθετήθηκε το 1998 από την ομάδα εργασίας για τη Δημιουργική Βιομηχανία που συγκρότησε ο Τόνι Μπλερ, τις προσδιόριζε ως «τις βιομηχανίες εκείνες που έχουν τις ρίζες τους στην ατομική δημιουργικότητα, ικανότητα και ταλέντο και που ενέχουν τη δυνατότητα για παραγωγή πλούτου και δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω της παραγωγής και της εκμετάλλευσης της πνευματικής ιδιοκτησίας».[1] Όπως είναι προφανές, η κοινωνική δημιουργικότητα παραμένει κατά ένα μεγάλο μέρος έξω από αυτόν τον ορισμό – μετά από πολλά χρόνια ο Τόνι Μπλερ συνεχίζει να κλέβει τις ιδέες σας. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διαφορετική ιστορική αναδρομή.

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Ο φετιχισμός των ψηφιακών προϊόντων και η κρυμμένη εκμετάλλευση

Περίληψη

Όποτε μιλάμε για το ίντερνετ, τη «μυθολογική μηχανή» στις κουβέντες μας – με τη στήριξη της ιδεολογίας που αναπνέουμε κάθε μέρα, είτε μας αρέσει είτε όχι – αναπαράγει έναν μύθο: την ιδέα της τεχνολογίας ως μιας αυτόνομης δύναμης, ενός υποκειμένου με το δικό του πνεύμα, μιας πραγματικότητας που αναπτύσσεται από μόνη της, αυθόρμητα και τελειολογικά. Κάποιος είχε μέχρι και την εξαιρετική ιδέα να αποδοθεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στο ίντερνετ (το οποίο, απλώς όπως κάθε άλλη υποδομή και δίκτυο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάθε σκοπό, συμπεριλαμβανομένου και του πολέμου). Αυτή η ρητορική συγκαλύπτει τις σχέσεις τάξης, ιδιοκτησίας και παραγωγής: μπορούμε να δούμε μόνο τα φετίχ τους.

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Επισφαλής Ραψωδία: Σημειοκαπιταλισμός και οι παθολογίες της μετα-αλφα γενιάς

Περίληψη

Μια άπειρη σειρά διακλαδώσεων: με αυτό τον τρόπο είναι που μπορούμε να πούμε την ιστορία της ζωή μας, τις αγάπες μας, αλλά επίσης και την ιστορία των εξεγέρσεων μας, των ηττών μας και την παλινορθώσεων της τάξης. Σε κάθε δεδομένη στιγμή διαφορετικά μονοπάτια ανοίγονται μπροστά μας, και συνεχώς μας παρουσιάζονται με την εναλλακτική να πάμε εδώ ή εκεί. Στη συνέχεια θα αποφασίσουμε, να αποκόψουμε από ένα σύνολο άπειρων πιθανοτήτων να τα και να επιλέξουμε ένα μόνο δρόμο. Αλλά μπορούμε πραγματικά να επιλέξουμε; Είναι πραγματικά ζήτημα επιλογής, όταν πάμε εδώ και όχι εκεί; Είναι πραγματικά μια επιλογή, όταν οι άνθρωποις πηγαίνουν στα εμπορικά κέντρα, όταν οι επαναστάσεις μετατρέπονται σε σφαγές, όταν τα έθνη μπαίνουν σε πόλεμο; Δεν είμαστε εμείς που αποφασίζουμε, αλλά οι αλληλουχίες: μηχανές για την απελευθέρωση των επιθυμιών και μηχανισμοί ελέγχου επί του φαντασιακού. Η βασική διακλάδωση είναι πάντα αυτή: ανάμεσα στις μηχανές για την απελευθέρωση της επιθυμίας και τους μηχανισμούς του ελέγχου επί του φαντασιακού. Στην εποχή της ψηφιακής μετάλλαξης, οι τεχνικές κι οι αυτοματισμοί αποκτούν τον έλεγχο της κοινωνικής ψυχής. Ο Franco Berardi Bifo είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας, θεωρητικός των μέσων -και ακτιβιστής των μέσων. Ίδρυσε το περιοδικό A / Traverso (1975-1981) και ήταν μέρος του προσωπικού του Ράδιο Αλίκη, ο πρώτος ελεύθερος πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός στην Ιταλία (1976-1978). Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων Cyberpunk, The Panther and the Rhizome, Politics of Mutation, Philosophy and Politics in the Twilight of Modernity, and The Factory of Unhappiness. Αυτή τη στιγμή συνεργάζεται με το περιοδικό Derive Approdi καθώς και διδάσκει κοινωνική ιστορία της επικοινωνίας στην Accademia di Belle Arti στο Μιλάνο.

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

Τατλίν: Ο μέγας ηλίθιος...

Περίληψη

Κριτική προσέγγιση του έργου και του ρόλου του Βλαντιμίρ Τατλίν

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

H Ζήλεια: Η Καρδιά Έχει Λόγους που Πρέπει να Καταλάβει ο Λόγος

Περίληψη

Ο επαναστάτης δεν ξεφεύγει από την αγωνία της ζήλειας και της απόρριψης. Αντιθέτως, βιώνει μια ακόμα μεγαλύτερη υποκειμενική απώλεια, διότι γι’ αυτόν ο έρωτας παρείχε τη φαινομενικότητα της συμφιλίωσης μεταξύ εξέγερσης και καθημερινής ζωής.

Διαβάστε όλο το άρθρο σε pdf

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης