Άυλος Εμφύλιος Πόλεμος. Πρότυπα σύγκρουσης στον γνωσιακό καπιταλισμό

Περίληψη

Στις αρχές του 2006, ο όρος «Δημιουργική Βιομηχανία» (Creative Industries) κάνει την εμφάνισή του στα mail και στις mailing list πολλών εργαζομένων στον πολιτιστικό τομέα, καλλιτεχνών, ακτιβιστών και ερευνητών σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς επίσης και στις ανακοινώσεις διοργάνωσης σεμιναρίων και εκδηλώσεων. Ένα παλιό ερώτημα επανέρχεται: με περίεργο τρόπο, για πρώτη φορά, ένας όρος μεταφέρεται αυτούσιος από τη θεσμική αργκό στην εναλλακτική κουλτούρα και χρησιμοποιείται τώρα για να αντιπαρατεθεί με άλλες έννοιες κλειδιά (που μπορεί επίσης να αξίζουν ένα αρκτικόλεξο!) και άλλες μετα-δομές όπως πολιτιστικό δίκτυο (Network Culture, NC), οικονομία της γνώσης (Knowledge Economy, KE), άυλη εργασία (Immaterial Labour, IL), συλλογική νοημοσύνη (General Intellect, GI) και φυσικά, ελεύθερο λογισμικό (Free Software, FR), Creative Commons (CC) κ.λπ. Ο αρχικός ορισμός, ο οποίος υιοθετήθηκε το 1998 από την ομάδα εργασίας για τη Δημιουργική Βιομηχανία που συγκρότησε ο Τόνι Μπλερ, τις προσδιόριζε ως «τις βιομηχανίες εκείνες που έχουν τις ρίζες τους στην ατομική δημιουργικότητα, ικανότητα και ταλέντο και που ενέχουν τη δυνατότητα για παραγωγή πλούτου και δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω της παραγωγής και της εκμετάλλευσης της πνευματικής ιδιοκτησίας».[1] Όπως είναι προφανές, η κοινωνική δημιουργικότητα παραμένει κατά ένα μεγάλο μέρος έξω από αυτόν τον ορισμό – μετά από πολλά χρόνια ο Τόνι Μπλερ συνεχίζει να κλέβει τις ιδέες σας. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διαφορετική ιστορική αναδρομή.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Μουσική ως Κοινωνική Δράση: Το μη-κερδοσκοπικό παράδειγμα

Περίληψη

Η μουσική είναι απελευθερωτική. Θα κάνουμε πάντα μουσική: είναι το στοιχείο που μας διαφοροποιεί από τους πιθήκους. Δημιουργούμε τη μουσική για να μοιραστούμε ένα απόλυτα μοναδικό κομμάτι του εαυτού μας. Συμμετέχουμε συναισθηματικά, είτε δημιουργούμε, είτε εκτελούμε, είτε ακούμε μουσική. Υπάρχουν αναξιοποίητες επιφυλάξεις του ταλέντου στην underground σκηνή όπου οι ανώνυμοι καλλιτέχνες έχουν πλήρη δημιουργική άδεια να κάνουν τα πάντα και τίποτα. Εκεί όπου το μέσο και το μήνυμα είναι πιο δονούμενα. Πώς έπειτα μπορούμε να δικαιολογήσουμε την κυριαρχία ετικετών «σημαντικών ονομάτων» για να καθορίσουμε ποια μουσική είναι πιο δημοφιλής;

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Ο Μαλέβιτς στο Βιτέμπσκ

Περίληψη

Οι προσπάθειες της ρωσσικής πρωτοπορίας μέσα από τις κινήσεις του Σαγκάλ και του Μαλέβιτς ώστε μία μικρή πόλη της Λευκορωσίας να μεταβληθεί σε κέντρο καλλιτεχνικών εξελίξεων και αναζητήσεων και το κυριότερο οι "μάζες" να έρθουν σε επαφή και αυτές να καθορίσουν τον πολιτισμό

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Δίκη ή Υπάρχει ζωή σύμφωνα με τον Κάφκα;

Περίληψη

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Wikileaks: Υπάρχει κάποιο – αισχρό – μυστικό της εξουσίας;

Περίληψη

Η τελευταία μεγάλη διαρροή τού Wikileaks μας παρουσιάστηκε από τα mainstream μέσα επικοινωνίας ως ένα γεγονός δίχως προηγούμενο, με σοβαρές επιπτώσεις για τη διεθνή πολιτική, δηλαδή για τις διπλωματικές σχέσεις των ΗΠΑ με τους ‘συμμάχους’ τους. Ο Υπ. Εσωτερικών των ΗΠΑ δεν δίστασε να την αποκαλέσει “επίθεση ενάντια στη διεθνή κοινότητα”, ενώ στο Αμερικανικό Κονγκρέσσο ακούστηκαν φωνές που αποκαλούν τον Τζούλιαν Ασάντζ και τα άλλα μέλη του προσωπικού τού Wikileaks “τρομοκράτες”. Επιπλέον, πολλές προοδευτικές φωνές γρήγορα συνεχάρησαν το Wikileaks για την συμβολή του στη “διαφάνεια” και στην υπηρεσία της “δημοκρατίας”. Εντούτοις, δίνοντας προσοχή στο τι ακριβώς μας σερβίρεται στο πιάτο από τις εφημερίδες, για παράδειγμα δημοσιεύματα στην ισπανική εφημερίδα El Pais τις δύο τελευταίες μέρες του Νοέμβρη, βλέπουμε ότι τα υποτιθέμενα μυστικά που θα ταράξουν τα θεμέλια της παγκόσμιας τάξης δεν είναι και τόσο ζημιογόνα, και τα περισσότερα είναι γνωστά εδώ και πολύ καιρό.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf