Eυέλικτος σεξισμός

Περίληψη

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, στην αντιπαράθεση γύρω από τον Μοντερνισμό και τον Μεταμοντερνισμό, και οι δύο πλευρές διεκδικούν τον φεμινισμό ως δικό τους. Επιπλέον, η κάθε πλευρά προσφέρει δυνατότητες για τις φεμινίστριες. Ο Μεταμοντερνισμός εμπερικλείει την εν δυνάμει δημοκρατία μιας ποικιλότητας φωνών και οπτικών, ενώ από την άλλη, ο Μοντερνισμός στρέφεται προς την πρόοδο και την αλλαγή. Ταυτόχρονα όμως, και παρά τα θέλγητρα που και οι δύο φαίνεται να προσφέρουν -τουλάχιστον στη ρητορική τους-, τόσο ο μεταμοντερνισμός όσο και ο μοντερνισμός, παραμένουν τόσο συχνά και τόσο πεζά πατριαρχικοί. Αν υπάρχει ένα πράγμα που να έχει σαφώς επιδείξει την ευελιξία του, σε μια εποχή στην οποία αποδίδεται συνολικά αυτό το επίθετο, είναι ο σεξισμός.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Μεταφορντισμός – ηθική – πολιτική

Περίληψη

Ο «Γενικός Νους» —«η σκέψη που επιθυμεί και η επιθυμία που σκέπτεται»— δείχνει το πολιτικό του πρόσωπο με την εύλογη απαίτηση ενός καθολικού βασικού εισοδήματος και με την άρνηση κάθε δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας πάνω στα προϊόντα του κοινού εκείνου πόρου που είναι το ανθρώπινο μυαλό. Μένουμε με το πιο ακανθώδες πρόβλημα μπροστά μας: πώς να οργανώσουμε μια πολλαπλότητα «κοινωνικών ατόμων» που, προς το παρόν, φαίνεται τεμαχισμένη, καταστατικά εκτεθειμένη στον εκβιασμό— εν ολίγοις, αγνώριστη; Η μαζική διανοητικότητα δυσκολεύεται να μετατρέψει την παραγωγική της δύναμη σε πολιτική δύναμη. Το υπ’ αριθμό 1 ζήτημα στην ημερήσια διάταξη είναι αυτό των μορφών αγώνα. Όποιος θεωρεί ότι ο εντοπισμός των μορφών αγώνα (απεργία, σαμποτάζ κ.λπ.) είναι απλώς τεχνικό πρόβλημα, ένα απλό παρεπόμενο ενός πολιτικού προγράμματος, είναι ανόητος. Αντίθετα, η συζήτηση των μορφών αγώνα είναι το πιο λεπτό ζήτημα, είναι πραγματικά το κριτήριο για την αξία οποιασδήποτε πολιτικής θεωρίας κατά μία έννοια. Επιχειρηματικότητα, κοινή γνώση, δυνατότητα συσχέτισης και αλληλεπίδρασης: αυτά τα «επαγγελματικά χαρίσματα» του μετα-φορντικού πλήθους πρέπει να γίνουν επίφοβα όργανα πίεσης. Τα βασικά αιτήματα —με δυο λόγια, το «τι θέλουμε»— εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το «τι μπορούμε να κάνουμε» για να τροποποιήσουμε τους συσχετισμούς δύναμης μέσα σε αυτή τη δεδομένη κοινωνική οργάνωση στο χώρο και στο χρόνο. Όλα εξαρτώνται, δηλαδή, από την ανοιχτόμυαλη εφεύρεση νέων «απεργιακών φρουρών» (picketings) και νέων «εσωτερικών διαμαρτυριών» που να είναι αντίστοιχα με την επικρατούσα ευελιξία και με το μοντέλο συσσώρευσης που βασίζεται στο Γενικό Νου

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Άυλος Εμφύλιος Πόλεμος. Πρότυπα σύγκρουσης στον γνωσιακό καπιταλισμό

Περίληψη

Στις αρχές του 2006, ο όρος «Δημιουργική Βιομηχανία» (Creative Industries) κάνει την εμφάνισή του στα mail και στις mailing list πολλών εργαζομένων στον πολιτιστικό τομέα, καλλιτεχνών, ακτιβιστών και ερευνητών σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς επίσης και στις ανακοινώσεις διοργάνωσης σεμιναρίων και εκδηλώσεων. Ένα παλιό ερώτημα επανέρχεται: με περίεργο τρόπο, για πρώτη φορά, ένας όρος μεταφέρεται αυτούσιος από τη θεσμική αργκό στην εναλλακτική κουλτούρα και χρησιμοποιείται τώρα για να αντιπαρατεθεί με άλλες έννοιες κλειδιά (που μπορεί επίσης να αξίζουν ένα αρκτικόλεξο!) και άλλες μετα-δομές όπως πολιτιστικό δίκτυο (Network Culture, NC), οικονομία της γνώσης (Knowledge Economy, KE), άυλη εργασία (Immaterial Labour, IL), συλλογική νοημοσύνη (General Intellect, GI) και φυσικά, ελεύθερο λογισμικό (Free Software, FR), Creative Commons (CC) κ.λπ. Ο αρχικός ορισμός, ο οποίος υιοθετήθηκε το 1998 από την ομάδα εργασίας για τη Δημιουργική Βιομηχανία που συγκρότησε ο Τόνι Μπλερ, τις προσδιόριζε ως «τις βιομηχανίες εκείνες που έχουν τις ρίζες τους στην ατομική δημιουργικότητα, ικανότητα και ταλέντο και που ενέχουν τη δυνατότητα για παραγωγή πλούτου και δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω της παραγωγής και της εκμετάλλευσης της πνευματικής ιδιοκτησίας».[1] Όπως είναι προφανές, η κοινωνική δημιουργικότητα παραμένει κατά ένα μεγάλο μέρος έξω από αυτόν τον ορισμό – μετά από πολλά χρόνια ο Τόνι Μπλερ συνεχίζει να κλέβει τις ιδέες σας. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια διαφορετική ιστορική αναδρομή.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Μουσική ως Κοινωνική Δράση: Το μη-κερδοσκοπικό παράδειγμα

Περίληψη

Η μουσική είναι απελευθερωτική. Θα κάνουμε πάντα μουσική: είναι το στοιχείο που μας διαφοροποιεί από τους πιθήκους. Δημιουργούμε τη μουσική για να μοιραστούμε ένα απόλυτα μοναδικό κομμάτι του εαυτού μας. Συμμετέχουμε συναισθηματικά, είτε δημιουργούμε, είτε εκτελούμε, είτε ακούμε μουσική. Υπάρχουν αναξιοποίητες επιφυλάξεις του ταλέντου στην underground σκηνή όπου οι ανώνυμοι καλλιτέχνες έχουν πλήρη δημιουργική άδεια να κάνουν τα πάντα και τίποτα. Εκεί όπου το μέσο και το μήνυμα είναι πιο δονούμενα. Πώς έπειτα μπορούμε να δικαιολογήσουμε την κυριαρχία ετικετών «σημαντικών ονομάτων» για να καθορίσουμε ποια μουσική είναι πιο δημοφιλής;

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Ο Μαλέβιτς στο Βιτέμπσκ

Περίληψη

Οι προσπάθειες της ρωσσικής πρωτοπορίας μέσα από τις κινήσεις του Σαγκάλ και του Μαλέβιτς ώστε μία μικρή πόλη της Λευκορωσίας να μεταβληθεί σε κέντρο καλλιτεχνικών εξελίξεων και αναζητήσεων και το κυριότερο οι "μάζες" να έρθουν σε επαφή και αυτές να καθορίσουν τον πολιτισμό

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

ΖΩΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Περίληψη

Κατά την επιστροφή μου στην πόλη του Μάαστριχτ, τον Ιανουάριο του 2010, μετά από μια διετή απουσία, καθώς βρισκόμουν στη Μόσχα καλύπτοντας τις απαιτήσεις μιας έρευνας (αναφορικά με το συσχετισμό των ζώων και της φιλοσοφίας) για την Ακαδημία Jan Van Eyck, μου προέκυψε ως αναγκαιότητα η ιδέα οργάνωσης ενός κοινοτικού σεμιναρίου (στο Μάαστριχτ). Προϋπήρχε ένα χρονοδιάγραμμα εικοσιτετράωρου σεμιναρίου, του οποίου διοργανωτές ήταν η κολεκτίβα Chto Delat και το Σοσιαλιστικό Κίνημα Vpered, στο Nizhny Novgorod. Παράλληλα, οι ίδιοι σχηματισμοί, με αφορμή την Πρωτομαγιά, προγραμμάτιζαν ένα φόρουμ το οποίο θα εστίαζε στην δημιουργικότητα των εργατών της Μόσχας, και θα διαρκούσε σαρανταοκτώ ώρες.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

A conversation on education as a radical social (and aesthetic)

Περίληψη

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Δίκη ή Υπάρχει ζωή σύμφωνα με τον Κάφκα;

Περίληψη

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Μετάφραση

Περίληψη

Η μετάφραση είναι μια πράξη άρθρωσης που λαμβάνει χώρα στον κοινωνικό τόπο* της διαφοράς ή ασυμμετρίας. Ο τόπος της διαφοράς, στην οποία η μετάφραση αποτελεί απάντηση, είναι προγενέστερος από την εννοιολογική διαφορά των ειδών ή των ιδιαιτεροτήτων. Ωστόσο, η μετάφραση συχνά αναπαρίσταται ως διαδικασία εγκαθίδρυσης μιας ισοδυναμίας σύμφωνα με το μοντέλο της επικοινωνίας. Αυτή η παρανόηση της μετάφρασης απορρέει από τη σύγχυση της πράξης της μετάφρασης με την αναπαράστασή της. Αναπαριστώντας τη μετάφραση –η οποία καθεαυτή είναι μη αναπαραστάσιμη- μέσω του σχήματος της συν-εικόνισης [schema of co-figuration], η αναπαράσταση της μετάφρασης εγγράφει και επανεγγράφει τις δίδυμες μορφές των γλωσσών μεταξύ των οποίων υποτίθεται ότι έχει λάβει χώρα η μεταβίβαση της πληροφορίας. Το όλο αυτό καθεστώς που οργανώνεται γύρω από το σχήμα της συν-εικόνισης είναι μια ιστορική κατασκευή της νεωτερικότητας που έχει λειτουργήσει επίμονα για να προβάλει εθνικές/ εθνοτικές γλώσσες και τον διεθνή κόσμο, μέσα στον οποίο και μόνο είναι δυνατές οι εθνικές γλώσσες. Το καθήκον μας είναι να ιστορικοποιήσουμε αυτό το καθεστώς της μετάφρασης.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η κρίση του μέτρου στην τέχνη. Μια συνέντευξη με τον Paolo Virno.

Περίληψη

Μια Ελαστικοποιημένη Ύπαρξη Ο Ευάλωτος Δημόσιος Τομέας Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια διεθνής ρητορική αναφορικά με την έννοια επισφάλεια {precarity} ή αστάθειας ή προσωρινότητα {precariousness}, που ωθείται τόσο από τις ευρωπαϊκές κοινωνικές μετακινήσεις, ενώ παράλληλα απασχολεί και πολιτικούς φιλοσόφους όπως ο Paolo Virno. Η επισφάλεια {precarity} αναφέρεται στη σχέση μεταξύ των προσωρινών και ελαστικών συμφωνιών, συνθηκών και σχέσεων εργασίας. Ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται από αδυναμία προβλεπτικότητας και ασφάλειας για παρόν και μέλλον. Καθορίζει τις συνθήκες διαβίωσης ολοένα διευρυνόμενων ομάδων στην κοινωνία. Πρόκειται για μια συνθήκη εργασιακών σχέσεων, η οποία εμφανίζεται ταυτόχρονα σε πολλές θέσεις μέσα στην κοινωνία, ως συνεπεία του νεοφιλελεύθερου και των επιταγών της μεταφορντικής οικονομίας. Η μεταφορντική οικονομία χαρακτηρίζεται από διόγκωση του τριτογενούς τομέα παραγωγής (άυλη παραγωγή), όπου δίνεται έμφαση στην παραγωγή πληροφοριών, υπηρεσιών και απαιτείται διαρκής ευελιξία . Το ίδιο πράγμα ισχύει για το δημιουργικό/παραγωγικό τομέα: η ευέλικτη παραγωγή και η μεταφορά [outsourcing] εργασίας, συνιστούν χαρακτηριστικές πτυχές της οικονομίας/εμπορίου υπηρεσιών. Τέτοιες συνθήκες μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε πολιτισμικό επίπεδο, όπως η τέχνη, η κουλτούρα και η επικοινωνία.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf