Φεμινισμός και οι Πολιτικές των Κοινών

Περίληψη

Τουλάχιστον από τότε που οι Ζαπατίστας κατέλαβαν το zócalo στο San Cristobal de las Casas στις 31 Δεκεμβρίου του 1993 για να διαμαρτυρηθούν για τη νομοθεσία που κατέστρεφε τις περιοχές ejidal στο Μεξικό, η έννοια των κοινών (commons) έχει αποκτήσει ιδιαίτερη δημοτικότητα στην ριζοσπαστική αριστερά, διεθνώς και στις ΗΠΑ, εμφανίζεται ως η βάση σύγκλισης μεταξύ αναρχικών, μαρξιστών, σοσιαλιστών, οικολόγων και οικοφεμινιστριών . Υπάρχουν σημαντικοί λόγοι γιατί αυτή η φαινομενικά αρχαϊκή ιδέα έχει έρθει στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα. Δυο λόγοι ιδιαίτερα ξεχωρίζουν. Από τη μια πλευρά είναι η διάλυση του κρατικίστικου μοντέλου της επανάστασης, το οποίο για δεκαετίες είχε εξασθενίσει τις προσπάθειες για ριζοσπαστικά κινήματα να χτίσουν εναλλακτικές στον καπιταλισμό. Και από την άλλη, η νεοφιλελεύθερη προσπάθεια να υποτάξει κάθε μορφή της ζωής και της γνώσης στη λογική της αγοράς, έχει αυξήσει την ευαισθησία για τον κίνδυνο να ζήσουμε σε ένα κόσμο στον οποίο δεν θα έχουμε πια πρόσβαση σε θάλασσες, δέντρα, ζώα, και στους συνανθρώπους μας παρά μόνο μέσω οικονομικών συναλλαγών. Οι «νέες περιφράξεις» έχουν επίσης κάνει ορατό έναν κόσμο κοινοτικών – κομμουναλιστικών (communal) ιδιοτήτων και σχέσεων που πολλοί πίστεψαν ότι έχει αφανιστεί ή ότι δεν του έχει δοθεί αξία μέχρι τη στιγμή που απειλήθηκε με ιδιωτικοποίηση . Κατά ειρωνικό τρόπο, οι νέες περιφράξεις έχουν αποδείξει ότι όχι μόνο τα κοινά δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά επίσης ότι νέες μορφές κοινωνικής συνεργασίας διαρκώς παράγονται, συμπεριλαμβανομένου περιοχών της ζωής στις οποίες δεν υπήρχαν, όπως π.χ. στο internet.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Επισφαλής εργασία, μια φεμινιστική ματιά

Περίληψη

Αυτή η διάλεξη πραγµατοποιήθηκε στις 28η Οκτωβρίου του 2006 στο Bluestockings Radical Bookstore στη Νέας Υόρκης, ως µέρος του “This is Forever: From Inquiry to Refusal Discussion Series”. Απόψε θα παρουσιάσω µια κριτική στη θεωρία της επισφαλούς εργασίας που έχει αναπτυχθεί από τους ιταλούς µαρξιστές, και ειδικότερα στην εργασία των Antonio Negri, Paolo Virno, και Michael Hardt. Την αποκαλώ θεωρία επειδή οι απόψεις του Negri και των υπολοίπων ξεπερνούν την περιγραφή των εργασιακών αλλαγών που έχουν πραγµατοποιηθεί στη δεκαετία του '80 και '90, από κοινού µε την παγκοσµιοποίηση, όπως είναι η “επιφαλιοποίηση της εργασίας”, το γεγονός ότι οι επαγγελµατικές σχέσεις γίνονται πιο διερρηγµένες, η εισαγωγή του "ελαστικού χρόνου", και ο αυξανόµενος κατακερµατισµός της εργασίας. Η άποψή τους σχετικά µε την επισφαλή εργασία παρουσιάζει µια προοπτική στο τι είναι ο καπιταλισµός και ποια είναι η φύση του αγώνα σήµερα. Είναι σηµαντικό να προστεθεί ότι αυτές δεν είναι οι ιδέες µερικών διανοούµενων, αλλά θεωρίες που έχουν κυκλοφορήσει ευρέως µέσα στο ιταλικό κίνηµα εδώ και κάποια χρόνια, και έχουν πρόσφατα επηρεάσει και τις Ηνωµένες Πολιτείες.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Feminism, Finance and the Future of #Occupy

Περίληψη

Federici reflects on the #Occupy movements, their precedents and their potentials

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

The reproduction of labour-power in the global economy, Marxist theory and the unfinished feminist revolution”

Περίληψη

This essay is a political reading of the restructuring of the [re]production of labor-power in the global economy, but it is also a feminist critique of Marx that, in different ways, has been developing since the 1970s, first articulated by activists in the Campaign for Wages For Housework, especially Selma James, Mariarosa Dalla Costa, Leopoldina Fortunati, among others, and later by the feminists of the Bielefeld school, Maria Mies, Claudia Von Werlhof, Veronica Benholdt-Thomsen. (1) At the center of this critique is the argument that Marx’s analysis of capitalism has been hampered by its almost exclusive focus on commodity production and its blindness to the significance of women’s unpaid reproductive work and the sexual division of labor in capitalist accumulation. (2) For ignoring this work has limited Marx’s understanding of the mechanisms perpetuating the exploitation of labor, and led him to assume that capitalist development is both inevitable and progressive, on the assumption that scarcity is an obstacle to human selfdetermination, but capital’s expansion of the forces of production, through large scale industrialization, would in time lead to its transcendence. Marx had apparently second thoughts on this matter in the later years of his life. As for us, a century and a half after the publication of Capital, we must challenge this view for at least three reasons.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Political Work with Women and as Women in the Present Conditions

Περίληψη

I see the students’ mobilization that has been mounting on the North American campuses, especially in California, as part of a long cycle of struggle against the neo-liberal restructuring of the global economy and the dismantling of public education that began in the mid-1980s in Africa and Latin America, and is now spreading to Europe—as the recent student revolt in London demonstrated. At stake, in each case, has been more than resistance to the “enclosure of knowledge.” The struggles of African students in the 1980s and 1990s were particularly intense because students realized that the drastic university budget cuts the World Bank demanded signaled the end of the “social contract” that had shaped their relation with the state in the post-independence period, making education the key to social advancement and participatory citizenship. They also realized, especially on hearing World Bankers argue that “Africa has no need for universities,” that behind the cuts a new international division of work was rearticulated that re-colonized African economies and devalued African workers’ labor.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf