Εσείς νοσταλγείτε τη χρυσή εποχή του φορντισμού;

Περίληψη

Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από τον Sergio Bologna στον Klaus Ronneberger τον Φλεβάρη του 2004. Ο Sergio Bologna είναι ένας θεωρητικός της ιταλικής εργατικής αυτονομίας, γνωστός για τα κείμενά του που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και του ’70 (ορισμένα από τα οποία έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά), καθώς και για τη συμμετοχή του στο περιοδικό Primo Maggio. Μεταφράσαμε τη συνέντευξη και τη δημοσιεύουμε εδώ, κυρίως για το κομμάτι της που αναφέρεται στο πέρασμα στον «μεταφορντισμό». Ο Bologna ερωτάται αν νιώθει «νοσταλγία» για τις «Χρυσές εποχές» και απαντάει επιτιθέμενος στην αριστερά της εποχής του. Συγκεκριμένα, ξεκινώντας από τη βασική του θέση σύμφωνα με την οποία δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους «επιστροφή στον φορντισμό», υποστηρίζει ότι αυτή ακριβώς η επιστροφή είναι το ζητούμενο για την αριστερή πολιτική και την αριστερή διανόηση όπως εκφράζονται τον καιρό της συνέντευξης (αλλά και σήμερα, θα λέγαμε εμείς), από τις κομματικές οργανώσεις μέχρι τα «κινήματα για το πρεκαριάτο». Από εκεί άλλωστε αναδίδονται η «οσμή σήψης» και η «απελπισία» που αποδίδει στις περιοχές της αμφισβήτησης. Η συνέντευξη καταλήγει περιγράφοντας ορισμένες πρακτικές κατευθύνσεις για το ξεπέρασμα της νοσταλγίας. Η αμηχανία και η ασάφεια αυτών των κατευθύνσεων είναι με τον τρόπο τους διαφωτιστικές. Δείχνουν το μέγεθος του έργου που έχει μπρος του το παγκόσμιο προλεταριάτο. Σήμερα ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι το 2004.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Steve Wright's Storming Heaven. Ταξική σύνθεση και αγώνες στον ιταλικό αυτόνομο μαρξισμό.

Περίληψη

Το Storming Heaven είναι το αποτέλεσμα μιας έρευνας που έγινε για μια διδακτορική διατριβή και σαν τέτοια, είναι η πρώτη απόπειρα μιας κριτικής ιστορικής αναδόμησης της σκέψης και των μαχητικών πρακτικών του Ιταλικού Εργατισμού. Αυτή η έρευνα ακολουθεί τα κριτήρια κριτικής ανάλυσης των πηγών και παρουσιάζει την αναγκαία αποστασιοποίηση από τα γεγονότα καθώς και την ικανότητα να κατανοεί το αντικείμενο της που απορρέει μέσα από ένα δυνατό αίσθημα προσωπικής ανάμειξης με τις ιδέες και τα κίνητρα επαναστατικών κινημάτων.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Φυλή των τυφλοποντίκων

Περίληψη

Το άρθρο του Σέρτζιο Μπολόνια, «Η Φυλή των Τυφλοποντίκων» (La tribù delle talpe), δημοσιεύεται από την επιθεώρηση Primo Maggio (τχ. 8) την άνοιξη του 1977, σε μια κρίσιμη περίοδο για την περαιτέρω εξέλιξη του αυτόνομου ιταλικού (ταξικού/κοινωνικού) κινήματος: εκδίωξη του Lama (του ηγέτη της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ιταλίας η οποία ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας) από το κατειλημμένο πανεπιστήμιο της Ρώμης, πορείες φοιτητών σε όλες τις μεγάλες πόλεις, στήσιμο οδοφραγμάτων και απελευθέρωση του κέντρου της Μπολόνια, ένοπλες επιθέσεις φασιστών εναντίον διαδηλωτών, κλείσιμο των ελεύθερων ραδιοφώνων σε όλη την Ιταλία (μαζί με αυτών και του ιστορικού ραδιοφωνικού σταθμού «Αλίκη»), απαγόρευση κυκλοφορίας κινηματικών εφημερίδων και περιοδικών, δολοφονία του F. Larusso (πρώην μέλους της οργάνωσης της άκρας αριστεράς Lotta Continua) από την αστυνομία και εφαρμογή του σχεδίου της «στρατηγικής της έντασης» από το ιταλικό Κράτος και Κεφάλαιο (που θέτουν στο τραπέζι το ζήτημα της προσφυγής ή μη στον ένοπλο αγώνα). Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπολόνια, προκειμένου να πάρει θέση στα ζητήματα που έχουν ανακύψει, επιχειρεί μια συνολική ανάλυση της συγκρότησης του ιταλικού πολιτικού συστήματος, της μορφής κράτους, των αναδιαρθρώσεων στην παραγωγική διαδικασία και των κύκλων αγώνα που ξεσπάνε από το τέλος του πολέμου και μετά. Το άρθρο είναι μια απόπειρα αποσαφήνισης των γνωρισμάτων εκείνων που συνθέτουν τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικής και ταξικής σύνθεσης του «τυφλοπόντικα» του Μαρξ -που έχει αρχίσει ξανά το έργο του μέσα από τον κύκλο αγώνα της περιόδου- όσο και χαρτογράφησης των διόδων που έχει ανοίξει με το πλήθος των ζητημάτων που αυτός ο τελευταίος έχει αναδείξει.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Eight theses on militant historiography

Περίληψη

The condition of the militant historian. Up until now we have maintained that the subjectivity of the militant historian, the fact of his collocation within the revolutionary class movement, as a bearer of specific techniques, was a sufficient precondition for making militant historiography. We had consequently maintained that the organisation of research too, and of cultural production, would have to take place within self-managed spaces, within that separate society which is the revolutionary class movement.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf