Μεταφορντισμός – ηθική – πολιτική

Περίληψη

Ο «Γενικός Νους» —«η σκέψη που επιθυμεί και η επιθυμία που σκέπτεται»— δείχνει το πολιτικό του πρόσωπο με την εύλογη απαίτηση ενός καθολικού βασικού εισοδήματος και με την άρνηση κάθε δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας πάνω στα προϊόντα του κοινού εκείνου πόρου που είναι το ανθρώπινο μυαλό. Μένουμε με το πιο ακανθώδες πρόβλημα μπροστά μας: πώς να οργανώσουμε μια πολλαπλότητα «κοινωνικών ατόμων» που, προς το παρόν, φαίνεται τεμαχισμένη, καταστατικά εκτεθειμένη στον εκβιασμό— εν ολίγοις, αγνώριστη; Η μαζική διανοητικότητα δυσκολεύεται να μετατρέψει την παραγωγική της δύναμη σε πολιτική δύναμη. Το υπ’ αριθμό 1 ζήτημα στην ημερήσια διάταξη είναι αυτό των μορφών αγώνα. Όποιος θεωρεί ότι ο εντοπισμός των μορφών αγώνα (απεργία, σαμποτάζ κ.λπ.) είναι απλώς τεχνικό πρόβλημα, ένα απλό παρεπόμενο ενός πολιτικού προγράμματος, είναι ανόητος. Αντίθετα, η συζήτηση των μορφών αγώνα είναι το πιο λεπτό ζήτημα, είναι πραγματικά το κριτήριο για την αξία οποιασδήποτε πολιτικής θεωρίας κατά μία έννοια. Επιχειρηματικότητα, κοινή γνώση, δυνατότητα συσχέτισης και αλληλεπίδρασης: αυτά τα «επαγγελματικά χαρίσματα» του μετα-φορντικού πλήθους πρέπει να γίνουν επίφοβα όργανα πίεσης. Τα βασικά αιτήματα —με δυο λόγια, το «τι θέλουμε»— εξαρτάται εξ ολοκλήρου από το «τι μπορούμε να κάνουμε» για να τροποποιήσουμε τους συσχετισμούς δύναμης μέσα σε αυτή τη δεδομένη κοινωνική οργάνωση στο χώρο και στο χρόνο. Όλα εξαρτώνται, δηλαδή, από την ανοιχτόμυαλη εφεύρεση νέων «απεργιακών φρουρών» (picketings) και νέων «εσωτερικών διαμαρτυριών» που να είναι αντίστοιχα με την επικρατούσα ευελιξία και με το μοντέλο συσσώρευσης που βασίζεται στο Γενικό Νου

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η κρίση του μέτρου στην τέχνη. Μια συνέντευξη με τον Paolo Virno.

Περίληψη

Μια Ελαστικοποιημένη Ύπαρξη Ο Ευάλωτος Δημόσιος Τομέας Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια διεθνής ρητορική αναφορικά με την έννοια επισφάλεια {precarity} ή αστάθειας ή προσωρινότητα {precariousness}, που ωθείται τόσο από τις ευρωπαϊκές κοινωνικές μετακινήσεις, ενώ παράλληλα απασχολεί και πολιτικούς φιλοσόφους όπως ο Paolo Virno. Η επισφάλεια {precarity} αναφέρεται στη σχέση μεταξύ των προσωρινών και ελαστικών συμφωνιών, συνθηκών και σχέσεων εργασίας. Ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται από αδυναμία προβλεπτικότητας και ασφάλειας για παρόν και μέλλον. Καθορίζει τις συνθήκες διαβίωσης ολοένα διευρυνόμενων ομάδων στην κοινωνία. Πρόκειται για μια συνθήκη εργασιακών σχέσεων, η οποία εμφανίζεται ταυτόχρονα σε πολλές θέσεις μέσα στην κοινωνία, ως συνεπεία του νεοφιλελεύθερου και των επιταγών της μεταφορντικής οικονομίας. Η μεταφορντική οικονομία χαρακτηρίζεται από διόγκωση του τριτογενούς τομέα παραγωγής (άυλη παραγωγή), όπου δίνεται έμφαση στην παραγωγή πληροφοριών, υπηρεσιών και απαιτείται διαρκής ευελιξία . Το ίδιο πράγμα ισχύει για το δημιουργικό/παραγωγικό τομέα: η ευέλικτη παραγωγή και η μεταφορά [outsourcing] εργασίας, συνιστούν χαρακτηριστικές πτυχές της οικονομίας/εμπορίου υπηρεσιών. Τέτοιες συνθήκες μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε πολιτισμικό επίπεδο, όπως η τέχνη, η κουλτούρα και η επικοινωνία.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Κομμουνιστικοποίηση του Πλήθους: Συνεργατική και Συλλογική Εργασία

Περίληψη

Μια συνέντευξη με τον Paolo Virno (από τον Alexei Penzin) // Η Κομμουνιστικοποίηση του Πλήθους: Συνεργατική και Συλλογική Εργασία Ο Paolo Virno, ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς και ανατρεπτικούς ελπιδοφόρους στοχαστές της μετα-εργατικής (postoperaist) ανατρεπτικής πολιτικής και πνευματικής παράδοσης. Από τους σύγχρονους ετερόδοξους και αιρετικούς σύγχρονους μαρξιστές, ο μετα-φορντισμός{1} (postoperaismo) εντοπίζεται στο επίκεντρο των διαλέξεων και συζητήσεων της σύγχρονης φιλοσοφίας.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Δημιουργώντας μια νέα δημόσια σφαίρα χωρίς το κράτος

Περίληψη

από συνέντευξη του Paolo Virno σε ισπανικό αναρχικό περιοδικό 12/04/04 Η συνέντευξη του virno περιγράφει ένα πέρασμα στη σκέψη. Ακόμή και για τον ίδιο που από ιδρυτικό μέλος της potere operaio φθάνει σήμερα να μιλάει για την πληθωρικότητα, το πλήθος, ξεπερνώντας την κεντρικότητα της εργατικής τάξης. Ρίχνει τα θεμέλια για μια νέα σύνθεση στη σκέψη όσων ασχολούνται με το κοινωνικό ζήτημα. Το τέλος από τη μία των αριστερών ψευδαισθήσεων για την κατάκτηση της εξουσίας, την μεταρρύθμιση του κράτους, τον ολοκληρωτισμό μιας κεντρικής φιγούρας που θα γίνει ο καταλύτης της ιστορίας. Το ξεθώριασμα αυτών που κάποτε θεωρούνταν θέσφατα, φέρνει και την κρίση στις ταυτότητες, την γενίκευση του φόβου και της ανασφάλειας, τα ψυχοφάρμακα. Δεν έχουν σκιαγραφηθεί ακόμη τουλάχιστον οι εναλλακτικές. Σε αυτή την συνθήκη καλούμαστε να ανοίξουμε με την πράξη και το λόγο μας την δημόσια συζήτηση, για το τι κοινωνία θέλουμε, πως αυτή να οργανώνεται τι είδους θεσμοί θα αθρώνονται και θα τη διαπερνούν. Και αυτό το λέμε γιατι παρ? όλη την «ελληνική» αναρχική μας καταγωγή σε καμία περίπτωση δεν φοβόμαστε να μιλήσουμε και να προβληματιστούμε πάνω στην διαύγαση αντιθεσμών, στην πραγματωση της αντεξουσίας. Πρέπει να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε σε όλα αυτά αλλά σίγουρα δεν πρέπει να επαναπαυθούμε σε βολικούς μύθους, είτε της μεγάλης νύχτας που θα τα αλλάξει όλα δια μαγείας, είτε της νοσταλγικής ενατένισης μιας εκδρομής πακέτο στον αγγελικό κόσμο της άμεσης αθηναϊκής δημοκρατίας...

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

General Intellect

Περίληψη

Marx’s ‘Fragment on Machines’, a section of the Grundrisse, is a crucial text for the analysis and definition of the Postfordist mode of production. Written in 1858, in the midst of a breathtaking series of political events, these reflections on the basic trends of capitalist development are not present in any of his other writings and in fact seem alternative to the habitual formula.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf