Ποια είναι η εναλλακτικη;

Περίληψη

Ομιλία του W. Bonefeld στην Αναρχική Έκθεση Βιβλίου στο ΛΟνδίνο τον Οκτώβρη του 2010.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Ελεύθερη οικονομία και το ισχυρό κράτος: Μερικές σημειώσεις πάνω στο κράτος

Περίληψη

Η κρίση του 2008 λέγεται ότι επανέφερε το κράτος, και η ανάκαμψη του, με την σειρά της, φαίνεται να αποκαλύπτει μετα-νεοφιλελεύθερες τάσεις. Αυτό το αναλυτικό πλαίσιο υπονοεί μία σύλληψη της αγοράς και του κράτους ως δύο ξεχωριστών τρόπων κοινωνικής οργάνωσης, και το αιώνιο ερώτημα σχετικά με μία τέτοια σύλληψη είναι αν η αγορά έχει αυτονομία έναντι του κράτους, ή το κράτος έναντι της αγοράς. Η κοινωνική τους συγκρότηση ως διακριτές μορφές κοινωνικών σχέσεων δεν εγείρεται. Αυτή η εργασία υποστηρίζει ότι το καπιταλιστικό κράτος είναι θεμελιωδώς ένα φιλελεύθερο κράτος. Αυτή η σύλληψη συνεπάγεται την τάξη ως την καθοριστική κατηγορία της μορφής και του περιεχομένου του. Λέξεις-κλειδιά κράτος, κεφάλαιο, τάξη, κρίση, νεοφιλελευθερισμός, μετα-νεοφιλελευθερισμός, ελεύθερη οικονομία, ισχυρό κράτος, πολιτική οικονομία, κριτική

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Συνέντευξη με τον Werner Bonefeld για την οικονομική κρίση

Περίληψη

Συνέντευξη με τον Werner Bonefeld για την οικονομική κρίση και το μέλλον του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης. "Πρέπει να αφήσουμε πίσω μας την παλιά σοσιαλδημοκρατική ή κρατική σοσιαλιστική ιδέα της τάξης. Μια ιδέα που ήταν βασισμένη στην έννοια της θέσης στην αγορά, και επιδίωκε να εξισορροπήσει την απανθρωπιά των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων μέσω της αναδιανομής. Αυτήν τη σύλληψη για την τάξη νομίζω πρέπει να την ξεπεράσουμε. Σε αντίθεση με καταφατικές συλλήψεις της τάξης, χρειάζεται να ανακαλύψουμε εκ νέου την τάξη σαν μια κριτική έννοια, σαν μια έννοια που ανήκει σε μια ψευδή κοινωνία. Αυτό σημαίνει ότι η ταξική πάλη σωστά γίνεται κατανοητή ως η κίνηση ενάντια στην ύπαρξη των κοινωνικών τάξεων. Η ταξική ανάλυση δεν συμμετέχει στην ταξική κατηγοριοποίηση των ατόμων- ο σκοπός της είναι η κριτική μιας τέτοιας κατηγοριοποίησης. Η ταξική πάλη είναι ο αγώνας για την κατάργηση της ταξικής κοινωνίας, για την κατάργηση των σχέσεων ταξικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, προς όφελος της κομμούνας - της κοινωνίας των ελεύθερων και ίσων ανθρώπων, μιας ένωσης κοινωνικών υποκειμένων που έχουν συνέλθει ελευθέρα. Επομένως, αν γίνεται κατανοητή σωστά, η τάξη πρέπει να είναι μια κριτική σύλληψη, όχι καταφατική. Η παλιά ταξική σύλληψη ήταν καταφατική• επιβεβαίωνε την ταξική θέση. Ήθελε να ανα-διανείμει έτσι ώστε να δημιουργήσει μια πιο δίκαιη μοιρασιά, μια καινούρια μοιρασιά, για αυτούς που βρίσκονταν στη λάθος μεριά, στη λάθος όχθη. Η κριτική σύλληψη της τάξης, η οποία αφορά την κατάργηση της τάξης, παλεύει ενάντια στην ύπαρξη της ταξικής κοινωνίας".

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Ιστορία και κοινωνική σύσταση: Η πρωταρχική συσσώρευση δεν είναι πρωταρχική

Περίληψη

Σε αυτό το άρθρο ο Werner Bonefeld επιχειρηματολογεί για την μονιμότητα της πρωταρχικής συσσώρευσης και ισχυρίζεται ότι ο συστηματικός χαρακτήρας της πρωταρχικής συσσώρευσης είναι συστατικός και πρόκειται για τον εκβιαστικό χωρισμό των νέων εργατών απο τα μέσα διαβίωσης και η παραμονή, των καθιερωμένων σχέσεων του κεφαλαίου, δηλαδή της αλλοτρίωσης της εργασίας απο τα μέσα της. Επομένως η πρωταρχική συσσώρευση δεν αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη χρονολογία αλλά μάλλον πρόκειται για την διαδικασία της διαρκούς επανασύστασης του κεφαλαίου. Ξεκινά από την αρχή της σύστασης του κεφαλαίου, την αρχή την οποία το κεφάλαιο πρέπει να αναπαράξει σε μια εκτεταμένη κλίμακα και στην οποία το κεφάλαιο πρέπει πάντα να επιστρέφει ώστε να υφίσταται ως κεφάλαιο. Ο αντίθετος όρος για την απαλλοτρίωση των μέσων παραγωγής από τους εργάτες δεν είναι η απο-απαλλοτρίωση . Ο αντίθετος όρος είναι η πραγμάτωση. Η προϋπόθεση της πραγμάτωσης είναι ο μετασχηματισμός των μέσων παραγωγής σε μέσα χειραφέτησης. Η πρακτική επίλυση σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί η συστατική προϋπόθεση του κεφαλαίου με σκοπό να δημιουργηθεί ο κομμουνισμός όχι ως ανταγωνιστής αλλά ως πραγματική εναλλακτική στον καπιταλισμό.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Η Μονιμότητα της Πρωταρχικής Συσσώρευσης: Φετιχισμός του Εμπορεύματος και Κοινωνική Συγκρότηση

Περίληψη

Αυτό το δοκίμιο επιχειρηματολογεί ότι η πρωταρχική συσσώρευση περιγράφει όχι μόνο την περίοδο της μετάβασης που οδήγησε στην ανάδυση του καπιταλισμού. Η πρωταρχική συσσώρευση είναι, στην πραγματικότητα, το θεμέλιο των κεφαλαιοκρατικών κοινωνικών σχέσεων και έτσι η κοινωνική συγκρότηση διαμέσου της οποίας η εκμετάλλευση της εργασίας διατηρείται. Με άλλα λόγια, οι σύγχρονες εξελίξεις της πρωταρχικής συσσώρευσης δεν είναι 'τυχαίες' εξελίξεις. Αντίθετα, η πρωταρχική συσσώρευση είναι ένα αναγκαίο στοιχείο του καπιταλισμού. Το επιχείρημα, λοιπόν, είναι ότι η πρωταρχική συσσώρευση είναι μια μονίμως αναπαραγόμενη συσσώρευση. Είναι η συνθήκη και η προϋπόθεση της ύπαρξης του κεφαλαίου. Εν ολίγοις, η πρωταρχική συσσώρευση είναι μια συνεχώς αναπαραγόμενη συσσώρευση, είτε με όρους ανανεούμενου χωρισμού νέων πληθυσμών από τα μέσα παραγωγής και συντήρησης, είτε με όρους της αναπαραγωγής της μισθωτής σχέσης στις 'θεμελιωμένες' σχέσεις του κεφαλαίου.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Abstract Labour: Against its Nature and On its Time

Περίληψη

During the last decade there have been a number of critical studies on abstract labour. Apart from three articles in Capital & Class by de Angelis (1995), Arthur (2001), and Kicillof and Starosta (2007), notable contributions have come from Heinrich (1999), Kay (1999), Kicillof and Starosta (2008), Postone (1996), Saad-Fhilo (2002), Starosta (2008), and Vincent (1991). These works reject Ricardian inspired approaches to value according to which value is labour embodied in commodities. Instead of analysing value magnitudes, the transformation of value into prices, and the allocation of resources to socially necessary branches of production, the works examine value as a specific social form of wealth. Generally speaking, the former partakes in a substantialist approach to value, and the latter in a social and monetary approach.[1] Examination of value as a specific social form entails reassessment of abstract labour as the substance of value.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

History and Human Emancipation: Struggle, Uncertainty and Openness

Περίληψη

The critique of class society finds the positive only in the classless society, in communism. The difficulty of conceiving of human emancipation has to do with the very idea of communism. In distinction to the pursuit of profit, seizure of the state, pursuit and preservation of political power, and economic value and human resource, it follows a completely different entelechy of human development. Communism means Commune, an association of the direct producers where each contributes according to her abilities, and where each receives according to her needs. In distinction to the second and third Internationals, which subscribed to naturalised conceptions of society and history, there is no universal historical law that leads human kind from some imagined historical beginning via capitalism to communism. If, however, history is not the consequence of either divine revelation or abstract historical laws, what is it? History does not make history. Neither is history on the side of the working class. History takes no sides: it can as easily be the history of barbarism as of socialism. History is made, and will be made. The future that will come will not result from some objective laws of historical development but will result from the struggles of today. The communist future is a future present. Its reality is the everyday struggle over the production and appropriation of surplus value.

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf

Capital, Labour and Primitive Accumulation

Περίληψη

Marx died over his chapter on class in volume III of Capital. The analysis of capitalism is with necessity a class analysis (Ritsert, 1988) and generations of Marxists have sought to supply the Marxist 'definition' of class. I use the term 'definition' here with critical intent. How might it be possible to define 'class' within a critical project which emphasises that theoretical mysteries find their rational explanation in human practice and in the comprehension of this practice (cf. Marx, 1975, p. 5)? The 'definition' of the working class would require at least one additional definition, namely that of capital representing the other side of the class divide. Marx's critique of political economy showed that definitions of capital are self-contradictory and tautological. Might definitions of the working class not suffer a similar fate?

Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf