Περίληψη
Στη σκιά των τωρινών πολιτικών μετασχηματισμών στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια βράζουν. Μόλις έξι μέρες μετά τον αυτοπυρπολισμό του Mohamed Bouazizi στην Sidi Bouzid (στμ. πόλη της Τυνησίας), ένας 41χρονος μηχανικός τηλεοράσεων, ο Adrian Sobaru, επιχείρησε να αυτοκτονήσει κατά τη διάρκεια της ομιλίας του πρωθυπουργού της Ρουμανίας στη Βουλή πέφτοντας από το θεωρείο φορώντας μπλουζάκι που έλεγε «Σκοτώσατε το μέλλον των παιδιών μας! Μας πουλήσατε!»[1]. Διαμαρτύρονταν όχι μόνο για τις δριμείες περικοπές γενικά (οι μισθοί του δημοσίου μειώθηκαν κατά ένα τέταρτο και οι φόροι πωλήσεων εκτοξεύθηκαν από το 19% στο 24%) αλλά ειδικά για εκείνες που ελάττωναν τη στήριξη γονέων με ανάπηρα παιδιά όπως είναι και ο ίδιος. Από την αρχή του 2011, η Ρουμανία έζησε δυναμικότατες διαμαρτυρίες ενάντια στο ΔΝΤ- εγκεκριμένα μέτρα λιτότητας και το νέο εργατικό δίκαιο. Το Φλεβάρη υπήρξε σύγκρουση στην Αλβανία μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, η οποία σύγκρουση άφησε τρεις νεκρούς στους δρόμους των Τιράνων. Προς το τέλος του ίδιου μήνα μαζικές διαμαρτυρίες ξέσπασαν και στην Κροατία. Από τότε, οι άνθρωποι επιστρέφουν στους δρόμους τακτικά στο Ζάγκρεμπ και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Οι διαμαρτυρίες αυτές ήχησαν σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία με διαδηλώσεις που πρότασσαν παρόμοια αιτήματα και μηνύματα, οργανωμένες στη Σερβία και τη Βοσνία.
Διαβάστε όλο το άρθροσε pdf
